Wanneer u zich zorgen maakt over een kind, kunt u dat schriftelijk of online melden bij Bureau Jeugdzorg. Dat heet een zorgmelding. U kunt natuurlijk ook eerst bellen om de zorgmelding alvast te bespreken.
U moet uw zorgen wel eerst met de ouders bespreken. En tegen hen zeggen dat u contact met Bureau Jeugdzorg opneemt. In de zorgmelding omschrijft u zo uitgebreid mogelijk op welke gronden u zich zorgen maakt. Uiteraard is het ook belangrijk dat u als melder de juiste persoon- en adresgegevens van het kind doorgeeft.
Iedereen die vermoedt dat een kind mishandeld wordt, kan daarover contact opnemen met het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling (AMK). U kunt bellen met 0900 – 123 123 0.
De medewerker van het AMK zal een aantal zaken met u bespreken. Bijvoorbeeld waarom u dat vermoedt en hoe lang u dat al denkt. Ook zal hij of zij u vragen of u zelf nog iets aan deze situatie kunt doen. Zoals in gesprek gaan met uw buren. Als dat niet mogelijk is, en de situatie van uw buurmeisje is zorgelijk, zal het AMK uw melding aannemen.
Kindermishandeling is ‘elke vorm van voor een minderjarige bedreigende of gewelddadige interactie van fysieke, psychische of seksuele aard, die de ouders of andere personen ten opzichte van wie de minderjarige in een relatie van afhankelijkheid of van onvrijheid staat, actief of passief opdringen. Er wordt daardoor ernstige schade berokkend of dreigt te worden berokkend aan de minderjarige in de vorm van fysiek of psychisch letsel.’
Ja, als u belt voor informatie, advies of overleg kunt u altijd vrijblijvend en anoniem bellen met Bureau Jeugdzorg.
Nee, als u een zorgmelding over een kind heeft, moet u de ouders van het kind hiervan op de hoogte stellen.
Als u een anonieme zorgmelding wilt doorgeven, kunt u contact opnemen met ons Advies- en Meldpunt Kindermishandeling (AMK). U moet uw naam wel opgeven, maar zij houden deze voor de betrokkenen geheim.
Een kind kan zich vanaf 12 jaar zelf aanmelden bij Bureau Jeugdzorg. De ouders moeten hier dan wel van op de hoogte gesteld worden en toestemming geven voor de aanmelding.
Vanaf 16 jaar kan een kind zich ook zelfstandig aanmelden zonder toestemming van de ouders.
U kunt op de allereerste plaats uw zorgen bespreken met de ouders of opvoeders van het kind. Als dat niet mogelijk is, of u blijft zich zorgen maken, neem dan contact op met Bureau Jeugdzorg.
Er is sprake van een crisis bij acute bedreiging van de lichamelijke en/of geestelijke gezondheid van een kind (of acute bedreiging van de omgeving, door toedoen van een kind).
Professionals kunnen, tijdens de uitoefening van hun beroep, kinderen signaleren die hulp nodig hebben. Logischerwijs kijkt u eerst in de directe omgeving (bijv. op school, CJG of OKC) naar de mogelijkheden.
Als u inschat dat hier niet de juiste zorg beschikbaar is, deze onvoldoende resultaat boekt of de situatie zeer zorgwekkend is, kunt u onze hulp inroepen.
U kunt hulp of advies krijgen om de gesignaleerde problemen bespreekbaar te maken en daarmee een begin maken om de problemen op te lossen, dan wel een zorgmelding doen.
Wat zijn de criteria?
BJZ houdt zich bezig met zaken waarbij sprake is van ernstige opvoed- en opgroeiproblematiek, die met de vrij toegankelijke hulp niet goed oplosbaar is, of waarbij die hulp niet voldoende is. U moet zelf deze inschatting maken, bij twijfel geldt: altijd bellen. Als er aanwijzigen zijn dat de veiligheid of de ontwikkeling van een kind in een gezin in gevaar is, aarzel dan zeker niet om te bellen.
Wat als de jongere geen zin heeft in Bureau Jeugdzorg?
U maakt zich ernstig zorgen over de situatie van een jongere, en u heeft geprobeerd deze zorgen te bespreken met de ouders. Of u heeft het gezin dringend geadviseerd contact op te nemen met Bureau Jeugdzorg. Wat doet u als u merkt dat het gezin geen problemen ziet of geen hulp wil?
Als een cliënt contact met ons wil, hangt het van de situatie af wat er gebeurt. Als de problematiek toch wel ernstig is en niet verbetert, met name omdat het gezin niet zoveel probleeminzicht heeft, dan adviseren wij u om dit juist wel bij ons te melden. Wij interpreteren het dan als een zorgsignaal en zullen overwegen of we een vorm van bemoeizorg gaan bieden of anderszins moeten ingrijpen.
